SOY filmi: Hafıza, aidiyet ve geçmişin karanlık yükü

SOY filmi, Mısır’daki lanetli bir portreden İstanbul’daki gizemli köşke uzanan hikâyesiyle hafıza, aidiyet ve geçmişin yükünü gerilim türünde işliyor.

Hikâye, çölün ortasındaki bir kazı alanında kumların arasından çıkarılan antik bir Fayyum portresiyle başlıyor. Antik Mısır’da mumyaların baş kısmına yerleştirilen ahşap panellere çizilen gerçekçi portrelerden biri olan tablodaki kadın yüzü, Tuba Büyüküstün’ün canlandırdığı karakteri işaret ediyor. Portre gün ışığına çıktığı anda duyulan fısıltı, filmin karanlık atmosferini kuruyor: “Sadece benim ol… Kanın benim. Kanının kanı benim.”

Çöldeki keşfin ardından anlatı, Türkiye’de sislerle çevrili bir malikâneye taşınıyor. Çocukken babası tarafından yetimhaneye bırakılan Can, köklerini araştırırken dedesi Murat’ın davetiyle büyük köşke geliyor. Yanında ressam sevgilisi Başak, yetimhaneden çocukluk arkadaşı Aziz ve Aziz’in sanat simsarı sevgilisi Gülru bulunuyor. Ancak geçmişle yüzleşme amacı taşıyan ziyaret, kapalı odalar, tuhaf hizmetkârlar ve malikâneyi kuşatan kargalar nedeniyle kısa sürede bir hayatta kalma mücadelesine dönüşüyor.

Fayyum portresindeki lanetli kadın, köşkteki karakterlerin peşine düşerken film; hafıza, aidiyet, suçluluk ve kuşaktan kuşağa aktarılan travmalar etrafında ilerliyor. Orijinal hikâyesi Turki Al Alshikh’e ait olan SOY filmi, CB Medya ve Rozam ortaklığında hazırlandı. Yürütücü yapımcılığını Saner Ayar’ın üstlendiği yapım, 9 Ekim’de vizyona girecek.

Lanetin geçmişi ve filmin görsel dünyası

Yönetmen Maxime Alexandre’ın anlatımına göre lanet, Fayyum portresindeki kadının görüntüsüne hapsolmuş durumda. Yalnızca bir erkeğin kanıyla serbest kalabilen bu varlık, özgürlüğüne kavuştuğunda o kişiye bağlanıyor ve sonraki nesillere uzanan bir döngü başlatıyor. Genç arkeolog Murat’ın Mısır’daki bir mezarda portreyi yerinden çıkarmaya çalışırken elini kesmesi, lanetin serbest kalmasına yol açıyor. Murat’ın tabloyu İstanbul’a getirmesinden altmış yıl sonra köşk, doğaüstü olayların merkezine dönüşüyor.

Filmde Mısır’ın sıcak ve güneşle ağarmış çöl manzaraları, İstanbul’un Boğaz kıyılarındaki aydınlık tonlardan adanın soğuk gecelerine geçiş yapıyor. Sis, malikâneyi dış dünyadan kopuk bir hapishane gibi gösterirken kargalar da sürekli gözetlenme ve kaçışsızlık hissini güçlendiriyor. Yönetmen, karakterlerin geçmişlerini yansıtan ayrı ses motifleri de kullandıklarını belirtiyor: Lanetli kadın için dökülen kumların sesi, Başak için makasın keskinliği, Aziz içinse cop darbeleri öne çıkıyor.

Hafıza ve zihinsel teslimiyet

Senarist Şükrü Necati Şahin, filmin paranormal unsurlarını hafıza ve travma kavramlarıyla ilişkilendiriyor. Ona göre suçluluk, aşağılık duygusu ve kişinin kendisinde görmek istemediği yönler, zamanla zihinsel bir yapının temelini oluşturuyor; bu yapının hatalı noktaları baskı arttıkça daha görünür hâle geliyor. SOY filmi, laneti yalnızca doğaüstü bir tehdit olarak değil, geçmişin insan üzerindeki yıkıcı etkisinin bir yansıması olarak ele alıyor.

Barış Arduç, Can karakterini oluştururken kişisel yolculuktan çok filmin bütünüyle kurduğu ilişkiye odaklandığını söylüyor. Mehmet Yılmaz Ak’ın canlandırdığı Aziz içinse temel dürtü, her koşulda hayatta kalmak. Özge Özacar’ın hayat verdiği Gülru, güçlü sezgilerini uzun süre bastırmaya çalışsa da malikâneye girdikten sonra çevresindeki fiziksel ve ruhsal değişimleri görmezden gelemiyor.

Tamer Levent, Murat karakterinin yalnızca korku yaratmakla sınırlı olmadığını; insanın aklını ve iradesini kaybettiğinde dönüşebileceği noktayı simgelediğini ifade ediyor. Tuba Büyüküstün ise korku türünün kendisi için yeni bir deneyim olduğunu, özel efektlerle çalışırken henüz görünmeyen bir dünyaya ve karakterin gerçekliğine inanmanın oyunculuk açısından farklı bir süreç yarattığını belirtiyor.

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu